Beklenti!...

[desist]

Size de olur mu bilmem, olmadık zamanda insanın aklına takılıverir bir konu. Genelde hiç sevmediğiniz bir şarkıdır bu aslında. Takılır ve yolda yürürken, çalışırken, toplantının orta yerinde yapışır dilinize.

İşte öylesi bir hal benimki de.
Çalışırken “beklenti” ye takıldım.
Belki de beklentisizliğin, karşımdaki/ ler tarafından, beklentiye yol açtığını fark etmemdir nedeni.
Ciddi bir handikap.
Yani siz hiçbir beklenti içinde değilsiniz ve “an” ı esas alıp, yaşamı basit ve genelde huzurlu yaşıyorsunuz. Yine aynı örnekten hareketle, sevdiklerinize hak ettiğini düşündüğünüz her şeyi veriyorsunuz. Ama –adı ne olursa olsun-tüm ilişkilerde, iletişim halinde olduğunuz birey/ lerin sizi zorlarcasına beklentileri olduğunu görüyorsunuz.

Çocukluktan kazandığımız ve sonrasında yaşanmışlıklarla geliştirdiğimiz bir özellik mi bu?
Yani öğrendiğimiz mi?
Olmalı mı?
Doğal mı?
Ve..ve…pek çok soru üretmek olası.

Ne düşünüyorsunuz beklentiler konusunda?

[mefi]

Güzel bir başlık daha sanırım daha bir çok kavramı masaya yatıracaksın Desist şimdiden mutlu olduğumu belirtmekte fayda var...

Beklenti-ler insanın doğasında olan bir şey sanırım. Yaşadığın an'ın dışında ondan sonra gelecek an'lara anlam yüklemekle ilğili bir durum. Bazende karşı taraf için baskılama aracı olabiliyor ben en çok bu yönüne takılıyorum. Hayatımın büyük bir kısmını bu tarz beklentilerle geçirmiş bir insan olarak söylüyorum bunu. "Şimdi mi fark ettin be adam" diyebilir bazılarınız. Evet şimdi farkettim. Beklentiye giren insan farkında olmadan beklediği kişiyi koşulluyor aslında bir yönüyle baskılama ve şiddet ve sayılabilir bu durum. Çünkü öteki olan bu beklentiyi kaldıramayacak durumda olabilir, istemediği birşey olabilir vs vs vs bu örnekler uzar gider.
_________________
"Yalnızlığım ,insanlar geveze hatalarımı övüp sessiz erdemlerimi ayıpladığında başladı."

[alegorik]

Her türlü ilişkide yadsıyamadığımız bir gerçek; beklentiler. En basitinden yeni tanıştığımız bir insanın dahi bizi beğenmesini bekleriz. Belki bizi beğensin diye kendimiz olmaktan çıkmasakta farkında olmadan bir yanımız bu beklenti içerisindedir. Tabi ki bu sorun teşkil etmez. Eğer kendi beklentilerimizin ya da başkalarının bizden bekledikleri adına kendimiz olmaktan çıkarsak sorunlar başlar diye düşünüyorum. Bizle uyuşmayan beklentiler bizde bir çelişki ve dolayısı ile gerilim oluşturuyor. Ki çoğu zaman kendi isteklerimize kulak tıkayıp bizden beklenenleri yerine getirmek için çabalayıp duruyoruz. Bu kadar çabalamamız nedeni de bu beklentilerin arka planında bunların toplumsal beklentiler olması yatıyor diye düşünüyorum. Gücünü toplumsal olmaktan alan beklenti doğal olarak şiddetli bir baskı kuruyor insanın üzerinde. İşin hem acıklı hem de komik(trajikomik -fr-) olan tarafı "bu beklentileri karşılamaya mecbur olduğumuz duygusu"nun yerini "bunları yapmayı bende istiyorum" yanılgısının almasıdır. Sanırım bu da savunma mekanizmamızın bizi gerilimden uzak tutmak için oynadığı bir oyun...

[uttegae]

beklentiler beklemeyi gerektirir gibi geliyor bana ve o da sabrı ,sabrın ise yaşanmışlıklarla ve ancak onların oranında geldiğini düşünürsek... yaşlandıkça beklentilerimiz artıyor bence, ne kadar çok şey bilirsek o kadar çok şey istiyoruz,farkına vardıkça ve uyandıkça bekliyoruz...
_________________
Yaşasın Kuzey Kafkas Halklarının kardeşliği!!!   Yaşasın Abhazya ve G. Osetya’nın bağımsızlığı!!!   Yaşasın özgürlük, barış ve adalet!!!