“ …Sana yazmam gereken son satırların şu an kalemimden dökülen kelimelerden oluşacağını söylemiş olsalardı günün birinde, evrende benden daha fazla aklını yitirmiş olanların bulunduğunu düşünür ardından hiç çekinmeden kocaman bir kahkahayı patlatıverirdim. Ama ömrümüz boyunca herhangi bir zamanda pervasızca karşımıza çıkan gerçekliği yine yıkamadım. Başaramadım… Oysa ihtiyacımız olan tek şey, içini umudumuzla doldurduğumuz biraz daha zamandı. Olmadı… Bütün sefaletimize karşın bu bile layık değilmiş bize. Şimdi uçurtmamı vuruyorlar uzun zamandır hasretini çektiğim sonsuzluğu bir daha aramayayım gökyüzünde diye. Giderken elini tutabilmek son defa bakarak gözlerinin içine “üzülme” demek vardı ya olmadı işte. Şimdi tek isteğim her mevsimin ayrı kokusu dolsun odana diye açtığın pencerelerden gülümse bana. Gülümse ki günahların koynuna düşmüş ruhum sayende huzura doymuş olsun. Bunların ötesinde bilmen gereken belki de en önemli şey ise şu an hissettiklerim arasında pişmanlığın zerresinin dahi olmadığı. Yalnızca üzgünüm. Hepsi bu. Yazmam gereken birden fazla şeyin üzerini cesur bir edayla sadece şu iki kelime örtüyor: seni seviyorum…”