şimdi yık kendini hayatın içine

alıcı gözlerinin alınganlığından

kur düşünün vaktini zaman sız

sana mekan sorun

sana vakit baş başlamak zamansız


yıkma kendini demiyorum yık kendini

sana düşme demiyorum düş ol kendine


zehirli topraklardan

yok çekirdeğin çekincesi

yalnızca yükseliyor yükselsin varsın

yüksünmeli tekliğin

ateş sel sinsin hüznün kokusu


çekirdek yabancılığı laf dinlemez

böyle tek başına oluşumu yalnız değil

evvelden ahirden hemen şimdi

koş sonsuza “o senindir senin” işte o sensin


kimse öğretemez sana bana ona çaresizliği

üstelik bile isteye güle cahiliz

yok yok olmuşken görecelik belirsizlikte

çürümek ten çekirdeğin derleniştir kokusu


aramak sormak sorgulamak

yok dur durak

kaşların alınmaktan çatışkısı

gülsün yaratmayı hayata yıkılmak tan


başlar elbet bir gün baştan başa

ayrılıktan buluşmaktır biriken gerçek

çekirdeğin iddiasında zarafet

ol sebep bu insan tortusu dur demek


binlerce tohum saçılır yoz toprağa

çürüyen tohumların giz gülmesi

son gelen tohumun topraktan yükselen çıt sesi

korkmaktan öğrendiğimiz çürüme cesareti

biz yıkımlarla öğrendik yükselmeyi gökyüzüne

ılgaz'ın acı yeşil gülmesi


kim bilebilir ki

böyle çürüyenin neyi çürüttüğünü

çürüyen çekirdeğinde yoktur aslında

bilinmek diye bir derdi

bizimki olsa olsa hüznün bildirisi


ah böyle diklikler yeşil işi

korkmak çürümek yıkılmak dediğinin

bizim kitabımızda vardır yeri

bizimkiler diyorum biz diyorum

yani bizden bir ben bil sen diyorum

bizim ki sadece dostluğun dileği

olgun başağın sararmaktan toprağa baş eğişi