Bu şekilde devam eden oyunlar bizlere zamanı unutturmuştu. Zamanı sadece
bir “şimdi” gibi görmeye başlamıştık. Anne ve ablalarımızın balkondan sarkarak attığı çığlıklar bize zamanın sadece bir “şimdi”den meydana gelmediğini onun bir öncesi ve sonrası olduğunu hatırlatıyordu.